[mailto:info@site.com]
[./pages/22als1pag.html]
[./pages/22als2pag.html]
[./pages/22als3pag.html]
[./pages/22als5pag.html]
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer
Sed diem nonummy nibh euismod tincidunt
St lacreet dolore magna aliguam
Ut wisis enim ad minim veniam
quis nostrud exerci tution ullam corper suscipit lobortis
nisi ut aliquip ex ea commodo consequat
Español
English
Français
Nederlands
Italiano
Deutsch
Eros Website
Lorem
Ipsum
Dolor
Sit
Amet
(Brave Heart of the Heart of Lothian, geboren 30 juni 2007)
[http://175871.guestbooks.motigo.com/]
[http://home.quicknet.nl/mw/prive/lothian/]
[http://home.quicknet.nl/mw/prive/lothian/]
26 maart 2009: Mijn pootje is weer helemaal genezen en de hoest is weg, Ik loop me ook niet meer aan te stellen. Met het baasje loop ik nu aan de fiets en dat vind ik geweldig, eindelijk een beetje fatsoenlijk tempo. Natuurlijk mag ik ook nog achter de bal aanrennen. De baasjes hebben zo’n werpstok en met twee ballen kan ik hele einden rennen (niet te lang natuurlijk want volgens de baasjes is dat ook weer niet goed). We wonen aan een stuk openbaar groen met een lengte van een paar honderd meter. Een van de baasjes gooit de bal weg en die ga ik dan halen, ren terug, gooi de de bal aan de voeten van het baasje en die gooit dan de tweede bal in de richting waarin ik al loop. Het gevolg is dat ik een prachtige lijn heb en mooie spieren heb gekregen, tenminste dat zeggen ze. Als het goed is gaan we in juni weer naar een show en dus moet er weer ringtraining gedaan worden (op herhaling). Al met al ben ik tot een mooie stevige volwassen reu uitgegroeid en wordt ik in juni al weer 2 jaar. Jammer genoeg is mijn hartsvriendin Thalia naar een ander baasje verhuisd (witte herder teefje). Wij speelden altijd samen voor op het veld en renden samen om het hardst om de bal (ik won meestal). Maar de baas van Thalia vond haar te druk in huis en haar vrouwtje trok aan het kortste eind en moest een ander baasje voor haar zoeken. Ik mis haar best wel, regelmatig ga ik voor het raam kijken of ik haar zie lopen. Hopelijk vind ik een ander vriendje/vriendinnetje om hard mee te lopen. Want hard lopen is het liefst dat ik doe. Maar nooit binnen, dat kan ook niet met die gladde vloer. Binnen ben ik altijd rustig, speel met mijn snoepballen en touwen en als het even kan lig ik de baasjes in de weg door altijd in de doorloop te gaan liggen. 27 november 2008: Mijn leventje kabbelt rustig voort. Op zaterdagochtend ga ik naar training met het vrouwtje. Alleen afgelopen zaterdag niet. Ik was een beetje in de lappenmand. Met rennen heb ik waarschijnlijk mijn voorpootje verstuikt, in iedergeval trok ik er een beetje mee (nadat er de nodige aandacht aan was besteed kreupelde ik echt, maar als er niemand keek liep ik weer normaal, oeps, betrapt). Ook heb ik een aantal dagen lopen hoesten, niet erg, alleen als ik in beweging kwam. Het leek volgens de baasjes wel een rokershoestje en ik rook niet!!! Het hoesten is nu over en mijn pootje ook wel, volgens vrouwtje trek ik nog een beetje maar als ik even loop dan is dat ook weer weg. Ik was net bij de dierenarts geweest voor mijn entingen. Het was weer een groot feest, ik vind de dierenarts wel een aardige vrouw. Ze geeft altijd een snoepje en dan ga ik mooi liggen voor haar en laat in mijn bek kijken. Overal betasten is ook geen punt en bij het prikje vertrok ik geen spier. 19 augustus 2008: Het is weer even stil geweest op de site. De vakantie stond voor de deur (dat gaf de nodige drukte en opwinding) en ook het overlijden van Pluisje heeft me wel aangegrepen. Ze was de laatste tijd niet meer zo fief, wilde geen lange wandelingen meer maken en lag lekker in haar mandje te dutten. De laatste dagen had ik wel in de gaten dat het niet goed ging. Ze had geen pijn (zover de baasjes konden constateren) maar ze gedroeg zich anders. Ik liet haar ook maar met rust. Eerst plaagde ik haar nog wel eens en daagde haar uit tot spelen, maar ik voelde dat ze daar nu echt geen zin meer in had. ‘s avonds had ze nog lekker bij mijn vrouwtje op schoot gelegen. Maar toen de baas een glaasje wijn en een stukje kaas nam reageerde ze helemaal niet. Normaal hoefde ze de koelkast maar te horen en dan stond ze in de keuken. Ze wilde ook niet een stukje van de kaas. Toen zeiden de baasjes dat er de volgende dag maar een afspraak met de dierenarts gemaakt moest worden. Het vrouwtje ging toen een lange wandeling met mij maken en legde Pluisje in haar mand. Toen ze terug kwam om ook nog even Pluisje naar buiten te laten kreeg ze de schrik van haar leven. Ze dacht dat Pluisje in haar mandje lag te slapen, maar toen ze haar oppakte werd ze niet wakker. De baasjes zagen dat ze niet meer ademde en toen ging iedereen huilen. De eerste dagen ging ik zo af en toe nog eens achter de stoel kijken (daar stond haar mandje altijd) maar het bleef leeg, geen mand en geen Pluisje En toen gingen de ouders van het vrouwtje ook nog weg en kwamen die dag niet terug, en ook de volgende dag niet........... Ik besloot dat ik toen maar moest gaan dwarsliggen. Mijn vrouwtje had de handen vol aan mij. Na een week had ik in de gaten dat het niet hielp ze kwamen niet terug (en ook Pluisje niet) . Tot afgelopen zondag; loop ik met het vrouwtje buiten en daar komt een bekende auto aan. En ja hoor, de baasjes stappen uit. Ik trok het vrouwtje zowat dwars over het veld en zij liet me maar los en ik storm op ze af. Eigenlijk was ik toen wel stout, want ik sprong tegen beiden op (wat ik anders nooit doe) maar ik was zo blij, ik heb wel een kwartier in de rondte gesprongen. Nu is alles weer bij het oude en lig ik aan de voeten van het grote vrouwtje terwijl zij achter de computer aan mijn website werkt. 8 juni 2008: We gingen weer naar een show (mijn 2e) vandaag. Dit keer hoeven we niet zo ver. De show wordt in Houten gehouden en is in het kader van het 20 jarig jubileum van de rasvereniging. Er waren ongeveer 112 honden aanwezig. (het zag dus niet zwart van de honden maar wit). Eros was eerst abusievelijk in de jonge hondenklasse ingedeeld, maar daar is hij natuurlijk nog te jong voor. Gelukkig is dit nog voor de show rechtgetrokken en heeft hij de jeugdklasse meegelopen. Het ging niet slecht. Ik probeerde natuurlijk weer te speuren maar was toch af en toe genegen om het vrouwtje mijn aandacht te schenken. Ook het keuren zelf ging goed. Ik vind het niets erg om lekker betast te worden. Zelfs in mijn bek kijken vind ik tegenwoordig niet meer zo een ramp. Ik scoorde een zeer goed. Ook mijn zusje Shiva was weer aanwezig en zij liep een uitmuntend. Voor ons allebei geen ereplaats dit keer, maar het kan niet iedere keer feest zijn. Na de show (het was een zeer warme dag) zijn we weer lekker gaan zwemmen. Ik heb ontdekt dat ik daar zeer goed in ben en doe het met volle overgave. Het leukste is om de baasjes te "redden" of ze dit nu willen of niet. 13 april 2008 Inmiddels hebben we examen gedaan voor de ringtraining. Ik begon zeer goed en geconcentreerd. Maar toen moest ik met het vrouwtje solo een rondje en een driehoek lopen. Toen kwam ik tot de ontdekking dat het kleed toch wel heel erg lekker rook en vond ik het tijd voor een carrière move. Ik besloot dat speuren ook wel heel erg leuk is. Na veel vijven en zessen heb ik toch maar de rondjes gelopen, maar dit kostte toch wel wat puntjes. Al met al zijn we toch wel geslaagd en toch nog met hele mooie cijfers, maar het was beslist niet mijn beste dag. Intussen zijn we natuurlijk weer veel lekker weg weggeweest. Naar het park maar ook mee in de bus. Waarschijnlijk gaan we in juni naar de jubileumshow in Houten. Nieuwe foto's zijn weer op de fotopagina te bekijken. 2 maart 2008 Zondagochtend 7:15, het is zover. We stappen in de auto om de reis naar Groningen te maken. Het is toch al gauw een uur en drie kwartier rijden. Uiteindelijk hebben we er een kleine 2 uur over gedaan, want we zijn onderweg nog even gestopt. Ik mocht even lopen en wat drinken en de baasjes dronken even een kopje thee. Naarmate we dichterbij Groningen kwamen zagen we steeds meer auto’s met benches en honden achterin. Op deze manier konden we niet verdwalen. En ja hoor, aangekomen in Groningen stond er al meteen een hele file naar de parkeerplaats toe. We vonden een mooi plekje, nog even lopen en een plasje en toen naar binnen. Ik viel meteen in handen van een meneer in een witte jas (veterinaire dienst) die begon me meteen te betasten en te bekijken (is het al begonnen dan?). Mooie en gezonde hond was zijn oordeel en we mochten verder. Wat een drukte en zoveel honden had ik nog nooit bij elkaar gezien. De baasjes werden meteen de weggewezen naar de ring en daar ging het vrouwtje het startnummer halen en kijken wanneer we ongeveer aan de beurt zouden zijn. We hoefden niet lang te wachten. Er waren maar 3 Duitse Herders voor ons die ieder alleen in een klasse liepen. En toen moest ik (we hadden al een paar oefen rondjes gedaan). Ik moest tegen Lord Leroy fan Cosmo’s Noflik Stee (een langhaar). Ik liep netjes mijn rondjes en liet (na een klein beetje tegenstribbelen) mijn tandjes bekijken. Het betasten en mooi staan ging volgens het vrouwtje verder uitstekend. Groot was onze vreugde toen de keurmeester ons naar het bordje met de eerste plaats wees. Toen ging het om de beste pup. Dit ging tegen mijn zusje Shiva (Beauty Queen of the Heart of the Lothian). Zij won en dat gunnen we haar van harte. Mijn fokster Alma Groot was er ook met een paar van haar honden. Caltha werd beste teef en haalde een cac en Jasmine haalde haar jeugdkampioenschap. Verder liepen er nog veel meer afstammelingen van the Heart of the Lothian honden en Alma haar dag kon volgens mij niet meer stuk. 7 februari 2008 Weer even een update. Ik ga op 2 maart naar de Martini Dog Show en in voorbereiding daarvan ga ik met de vrouwtjes naar ringtraining. Deze training vind ik hartstikke leuk en gezellig. We zijn met 6 (grote) honden en ik doe heel goed mijn best vind de trainster. Volgens haar heb ik een mooi gangwerk en ben ik nu ook in goede conditie (een tijdje terug vond de dierenarts dat ik wel iets schraler mocht, naar mens, en toen kreeg ik minder te eten). Ik loop netjes de rondjes (bij het ene vrouwtje iets netter dan bij de moeder van het vrouwtje). Ook laat ik mij netjes betasten, tandjes kijken gaat nog iets moeizamer. Mijn eigen vrouwtje mag het wel doen, maar ik kan toch niet iedereen maar in mijn bek laten kijken? Ik moet met beiden trainen want mijn vrouwtje gaat vlak voor de show voor een tijdje naar het buitenland en kan dan niet mee naar de show. Omdat we al ingeschreven hadden is er besloten dat de moeder van het vrouwtje nu gaat trainen met mij en mij ook gaat showen. Ik heb gehoord dat ook mijn zusje Shiva naar de show gaat komen. Misschien is er nog wel meer of the Heart of Lothian familie aanwezig, we zullen het zien. Nieuwe foto’s op de foto-pagina. 6 januari 2008 Om te beginnen: iedereen een gelukkig en voorspoedig 2008 gewenst. De feestdagen waren gezellig maar ook spannend. Er stond zomaar ineens een boom in de kamer. En niet om een plasje tegenaan te doen! Er hingen allemaal zilveren ballen in en iedereen werd nerveus als ik te dichtbij kwam. Uiteindelijk heb ik er maar een bal uitgezwiept. Het vrouwtje had alle haakjes dichtgeknepen, maar ik zwiepte zo hard met mijn staart dat ik de bal gewoon van zijn basis af sloeg. En dan het vuurwerk. Het begon begin december al. 's Avonds begon het geknal. Het deed me niets. Toen de jongelui ook overdag met vuurwerk gingen gooien moesten de baasjes opletten dat ik er niet achteraan ging. Ik zou het zo teruggebracht hebben en dat is gevaarlijk zeggen de baasjes. Dus een paar dagen mocht ik niet meer zo vaak los lopen. Vandaag hebben ze dat weer helemaal goed gemaakt. We gingen weer met de auto naar het grote park! Er waren natuurlijk weer allemaal andere hondjes en ik ben weer het water ingegaan. Dat deed ik de laatste keer ook al maar toen had het vrouwtje geen camera bij zich, maar nu had ze hem in de aanslag. Mijn foto staat op de voorpagina van de website van Shiva! Daardoor komen er ook allerlei mensen op mijn site kijken. Ik hoop dat ze me leuk vinden. Op de fotopagina zijn weer allerlei leuke nieuwe foto’s te zien. 9 december 2007 Ik groei gestaag verder. Mijn hele gebit is nu gewisseld. Tijdens dit wisselen heb ik de baasjes wel een keer de stuipen op het lijf gejaagd. Na een tijdje spelen met Pluisje zat zij helemaal onder het bloed. En omdat Pluisje nogal tekeer gaat tijdens het spelen dachten ze dat ik haar pijn had gedaan. Nadere inspectie wees echter uit dat het mijn bloed was. Pluisje moest toen wel in bad en daar heeft ze een gloeiende hekel aan. Want wassen betekent ook föhnen en kammen en dat haat ze. Verder spelen we zeker een keer in de week lekker in het bos met al mijn vriendjes (het is al een heel clubje dat steeds komt). Het is dat al het vuil er bij weer afvalt, anders was ik ook goed geweest voor een bad. Een keer ben ik nog maar in bad geweest. Dat was niet omdat ik vies was maar omdat ik vreselijk stonk. In het bos had ik mij namelijk vergist. Ik had kroos voor gras aangezien en was pontificaal in een prutsloot gedoken. Het vuil viel er zoals gewoonlijk wel af, maar de stank bleef, dus in bad. Nu dat is niet leuk! Die sloot, die ontwijk ik in het vervolg maar. Prutplassen zijn echter wel leuk om doorheen te baggeren, en met spelen let je toch niet op waar je gaat liggen? De foto’s zijn weer op de foto-pagina te bekijken. Veel plezier en tot volgende keer. 14 november 2007 Daar ben ik weer. Het is even een tijdje stil geweest op de website maar niet in mijn kleine leventje. Ik heb weer een hoop beleeft. Ik ben momenteel aan het wisselen. Een voortandje en een kiesje zijn door de baasjes teruggevonden, de rest heb ik lekker opgegeten. Ook ben ik weer naar de dierenarts geweest. Het vrouwtje heeft belooft dat dit voorlopig het laatste prikje was. Nog regelmatig moet ik wel een pilletje innemen, maar dat verstopt ze in kaas en dat lust ik wel! Ik ben helemaal zindelijk! Een heel enkele keer doe ik een vreugde plasje, maar volgens de dierenarts gaat dat wel over als ik wat ouder wordt. Pikken: daar ben ik goed in! Resultaten: al een paar keer de lunch van het baasje gepikt (door hem op de salontafel gezet en dus volgens de vrouwtjes "eigen schuld, dikke bult"). Wat de vrouwtjes wel erg vonden is dat ik een karbonade van het aanrecht afgehaald had. Moeten ze het maar niet zo dicht op de rand zetten, ze vergeten regelmatig dat ik zeer snel groei. Dit groeien doe ik in alle dimensies. Mijn gewicht zit al tegen de 20 kg aan (maar volgens de dierenarts ben ik beslist niet te dik, maar ook niet te mager, alhoewel ik altijd honger heb). Ik had gehoopt dat zij zou zeggen dat ik wel wat meer te eten mocht hebben. Dikke pech. Dan maar rond schooien in de hoop iets eetbaars te vinden dat door de baasjes vergeten is. De training gaat ook gestaag door. De bedoeling is dat ik een goed opgevoed hondje wordt. Maar dat valt niet altijd mee. De volgende zaken heb ik nu goed onder de knie: - netjes gaan zitten op commando - netjes gaan liggen op commando en daarna weer gaan zitten - netjes naast lopen, valt niet mee er is soms zoveel interessants in de omgeving te zien. - in de bench gaan zitten als het eten opgediend wordt (zowel voor de baasjes als voor mij) - netjes op de mat gaan zitten om mijn riem om te laten doen als we uitgaan - weer netjes gaan zitten als we weer thuis komen om de riem weer af te doen (en voor deze laatste 3 "kunstjes" heb ik niet eens een commando nodig, dat doe ik al uit mijzelf. - en nu ben ik aan het leren dat als ik langs de salontafel loop niet mag kijken wat er opstaat (om te pikken) en mijn staart laag houden. Ik heb al menig glas en kopje van tafel gezwiept maar ik begin het volgens de baasjes al aardig te leren. Ze zijn trots op mij. En dan 's avonds ben ik moe, en dan ben ik ineens een schoothond. Dan lig ik lekker bij een van de baasjes op schoot en kijk ik t.v. (zie de foto's) 19 augustus 2007 t/m 29 september 2007 Hallo, Ik ben Eros en ik ben een Zwitserse Witte Herder. Op 30 juni 2007 ben ik geboren in Hensbroek in de kennel van of the Heart of Lothian. Diverse keren kwamen er verschillende mensen kijken naar mij en mijn (2 zusjes en 3 broertjes) nestgenoten. Op een zondag was het dan zover. Ik werd weer opgepakt, geknuffeld en nog eens op de foto gezet en toen ging ik in een auto. Een andere auto dan waar ik al eens eerder in gezeten had. En de mensen waren ook anders! Onderweg heb ik een beetje gepiept. Toch wel vreemd al dit onbekende, waar waren al die vertrouwde honden en mensen gebleven? Maar deze mensen zijn ook lief. Ik werd geknuffeld en na een tijdje zijn we gestopt en mocht ik wat drinken en kijken of ik een plasje moest doen. En ik kreeg wat te ETEN. Nu moet je weten, dat is het liefste wat ik doe. De eerste nachten mocht ik bij het vrouwtje naast haar bed slapen. Maar dat was niet zo'n succes. Ik was wel netjes stil maar binnen de kortste keren had ik de doos die zij hiervoor gebruikte gesloopt en ging ik 's nachts alleen op onderzoek uit (en niet alleen met mijn oogjes maar ook met mijn tandjes). De bench is te groot om steeds heen en weer te sjouwen, dus na een kleine week heeft het vrouwtje geprobeerd of ik samen met Pluisje in de bench wilde slapen (ieder in onze eigen mand). Dit gaf geen enkel probleem. Het vrouwtje heeft een babyfoon en als ik wakker werd kwam zij naar beneden om mij uit te laten. Na drie weken was dit al niet eens meer nodig. Ik houdt de bench keurig droog, ook als ik overdag even alleen moet blijven. Ik woon nu al weer een tijdje in Almere en ik heb het best naar mijn zin. Ik heb ook een nieuwe "honde" huisgenoot. Deze huisgenoot heet Pluisje en is een Maltezer van 13 jaar oud (meer een soort oma). Zij laat me precies weten wat wel en niet mag. Zij heeft drie regels: haar eten is van haar (en ik moet niet proberen om het af te pakken); alles wat van haar is moet ik afblijven en alles wat van mij is en zij kan het afpakken is ook van haar. Gelukkig leiden de baasjes een en ander in goede banen en zorgen dat we elkaar niet al te veel in de haren zitten. Nu we aan elkaar gewend zijn geraakt gaat het ook een stuk beter (alleen Pluisjes eten is Pluisjes eten en daar is geen discussie over). Soms slapen we samen op een kussen. Ik heb ook door dat Pluisje nooit in mijn bench komt (niet meer sinds ik er alleen in slaap). Alles wat ik kan verzamelen breng ik dus naar mijn bench. Ook zaken van buiten (blaadjes, stokken en bloemen) die ik mee naar binnen kan smokkelen, alleen lukt dit niet zo vaak want het vrouwtje ziet (bijna) alles. De training is ook al begonnen. De baasjes zijn best trots op mij. Het zitten had ik zeer snel door. Als ik ga zitten krijg ik te eten. Had ik al niet eens gezegd dat ik voor eten ALLES doe. Nu kan ik ook al af gaan en komen als er geroepen wordt (als er niet teveel spannende dingen in mijn omgeving zijn). Eten verstopt onder bakjes vind ik feilloos terug. Ik ben er ook achter hoe ik het eten sneller uit mijn snoepbal kan krijgen; niet te snel rollen, als het gaatje onder ligt zachtjes tikken. Als dit niet genoeg resultaat geeft, dan zet je je tanden gewoon in het gat en dat wordt dan vanzelf groter. Laatst moest ik naar de dierenarts. Zelfs op de onderzoekstafel ging ik netjes zitten en ging ik af. Toen ik mijn prikje kreeg heb ik niet eens gepiept. Ik vond het eigenlijk best wel gezellig daar. Ik mag ook al mee op visite. We gingen met de bus. Dat is ook heel spannend en in het begin wel een beetje eng. Het is wel zaak dat het vrouwtje als we in een vreemd huis zijn heel goed op mij let. We waren laatst bij haar zusje op bezoek en toen heb ik in een onbewaakt moment (ze hadden net tegen elkaar gezegd hoe lief ik wel niet was) de internetkabel doorgeknaagd. Mijn laatste misdaad is dat ik de oplader van vrouwtjes mobieltje heb doorgeknaagd (alle overige draden zitten in leidingen daar kan ik niet bij, ik moet toch wat!). Maar ze blijven me lief vinden. Ik heb ook van die mooie bruine ogen en daar kan ik heel aanbiddelijk mee kijken.
[./pages/nestgenotenpag.html]
[./pages/foto_s_2008pag.html]
[http://www.ziltmagazine.nl]
Naast de hond is zeilen onze hobby. Een leuk on- line magazine is Zilt. Klik op de afbeelding en u komt vanzelf op hun website.
DAGBOEK
Laatste update 26 maart 2009
[./pages/foto_s_2009pag.html]
[./pages/in_memoriampag.html]
[Web Creator] [LMSOFT]